Film ile yakın tarihe elleşmek biraz cesaret, biraz zeka ister derler, hele ki o yakınlık can yaktıysa. Yönetmeninin ilk filmi olduğu halde bu kadar düzgün bir film izlemiş olmak en güzel duygulardan biri. Bunu da Özcan Alper'in  bahsettiğim elleşmeye gösterdiği cesarete ve zekaya veriyorum. İzlediğim ne bir siyasi zırvalama, ne bir aşk bombardımanı, ne bir yöresel çığırtma... bu film "düz" bir film. Araya serpiştirilmiş-dozunda kullanılmış belgesel görüntüler, bir tutam insan aşkı, yalnızım diye bağırmadan yalnız olan bir adam, anaların anası bir ana...

"90 ların romantizm etkisi altında kalmış sosyalist gençliğinin 2000 leri hiç göremeden soylarının kırılacağını sanıyordum" demişti bir rüyamda, bir şahıs, kitaptan okur gibi. Ondan bir kaç yıl sonra bu film geldi. Rüyama anlam vermeye çalışmıyorum ama Yusuf rüya şahsına kapak olsun :)

!--SPOILER--!!--SPOILER--!!--SPOILER--!

Filmlerde yerli yersiz ağıt kullanılımı üzerine biraz kafa yormuş biri olarak Yusuf'a yakılan ağıt fenaydı diyebilirim, kulakta yankılanıp, kaybolmayan cinsten.

!--SPOILER--!!--SPOILER--!!--SPOILER--!

Aslına bakarsanız, sürpriz barındıracağim diye kasmayan ama bir şekilde bazı izleyeciler tarafından sürpriz sonlu olarak nitelenebilmek bile bu film için büyük başarıdır, zira bu filmde bana göre sürprize yer yoktur.

Müziklerinin bir çoğu filmden ayrı hali hazırda güzel anlamları olan parçalar, filmle başka anlamlar eklenmiş. Oyunculuklar içtenin içteni, Görüntüsü doğaya netlenmiş ama doğa şovu yapmayan... yeşil ve dumanlı bir film.

Göndermeleri, "arak" olarak algılamak ya da arakları "gönderme" olarak algılamak bizim elimizdeyse filmin bazı planları gönderme derim.

seyretmesi hoş bir filmdi..

aslında konu aldığı dönemi en iyi anlatan türk filmiydi bence..

bir acıyı yaşamayınca bilmek imkansız, dışardan seyredince de anlamak tam olarak mümkün olmayabilir. seyredip yorumlar yapıyorum ancak bilerek ya da bilmeyerek sürçü lisan eylersem affola,

ancak hayatı kutsal kabul etmek, her canlıya ayrı bir saygı duymak da gerek..

naçizane görüşüm şu ki; ölüm çoğu zaman uğrunda ölünen varlık/nesneyi yüceltmez...

Sakin, güzel resimler veren ,müzikleriyle içe işleyen bir film; ama senaryo konusunda çok eksikleri vardı. Beni en çok etkileyen son sahnesi oldu , daha güzel anlatılamazdı herhalde "böyle" bir son.

Bencilliğin bütün kafaları teslim almaya çalıştığı ve bunu büyük oranda başardığı dünyamızda, birileri çıkıyor inandıkları bir dava uğruna önlerine sunulmuş ya da sunulmamış tüm olanakları ellerinin tersiyle bir kenara itiyor, sonra herhangi bir bencilliğin ancak filmlerde görebileceği acılara katlanarak yaşamlarını feda ediyor. Ama yetmiyor. Bencilliği ikna etmek mümkün değil çünkü. Çünkü ağızlarıyla kuş tutamadan ölüyor Yusuflar.

Ne işin vardı be Yusuf, haddine mi düşmüş senin anayasayı tangır tungur etmek, takaydın koluna bi sevgili, vur patlasın çal oynasın! İş mi yoktu sana, en kötü satardın babandan kalma bağını bahçeni, gül gibi geçinir giderdin. Hem ölmek için bile yanlış yeri seçmişsin! Bula bula memleketini mi buldun ölmek için!